Η βυζαντινή περίοδος αποτέλεσε μια εποχή σημαντικών κοινωνικών, οικονομικών και πολιτιστικών μετασχηματισμών που επηρέασαν βαθιά τις διατροφικές συνήθειες του ελληνικού χώρου. Η διατροφή διαμορφώθηκε μέσα από τη συνύπαρξη της αρχαιοελληνικής κληρονομιάς, των χριστιανικών παραδόσεων και των επιρροών που προέρχονταν από τις εκτεταμένες εμπορικές και πολιτιστικές επαφές της αυτοκρατορίας.
Η γεωργία, η αμπελουργία, η ελαιοκαλλιέργεια και η κτηνοτροφία παρέμειναν βασικοί άξονες της παραγωγής τροφίμων, ενώ νέα προϊόντα, τεχνικές και γεύσεις ενσωματώθηκαν σταδιακά στη διατροφική καθημερινότητα. Σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε η Εκκλησία, η οποία μέσω των νηστειών και του λειτουργικού κύκλου επηρέασε καθοριστικά τις διατροφικές πρακτικές και τη διαμόρφωση ιδιαίτερων γαστρονομικών παραδόσεων.
Τα αυτοκρατορικά τραπέζια, τα μοναστήρια, οι αστικές αγορές και οι αγροτικές κοινότητες συνυπήρχαν σε ένα σύνθετο διατροφικό σύστημα που αντανακλούσε τις κοινωνικές διαφοροποιήσεις της εποχής.
Το ΙΕΓ αναδεικνύει τη βυζαντινή διατροφή ως κρίσιμο κρίκο στη συνέχεια του ελληνικού διατροφικού πολιτισμού, εξετάζοντας τις επιρροές, τις πρακτικές και τις παραδόσεις που διατηρήθηκαν έως τη νεότερη Ελλάδα.
