Η διατροφή στην αρχαία Ελλάδα αποτέλεσε θεμελιώδες στοιχείο της καθημερινής ζωής, της κοινωνικής οργάνωσης και της πολιτιστικής έκφρασης. Οι διατροφικές συνήθειες των αρχαίων Ελλήνων διαμορφώθηκαν από το φυσικό περιβάλλον, τις αγροτικές δραστηριότητες, το εμπόριο και τις κοινωνικές δομές των πόλεων και των κοινοτήτων.
Βασικούς πυλώνες της διατροφής αποτελούσαν τα δημητριακά, το ελαιόλαδο και το κρασί, γνωστά ως η «μεσογειακή τριάδα», που συνδέθηκαν στενά με την οικονομία, τη θρησκεία και την καθημερινότητα. Συμπληρωματικά καταναλώνονταν όσπρια, φρούτα, λαχανικά, ξηροί καρποί, γαλακτοκομικά προϊόντα, ψάρια και, σε μικρότερο βαθμό, κρέας.
Η τροφή κατείχε σημαντική θέση και στη δημόσια ζωή. Τα συμπόσια, οι θρησκευτικές τελετές, οι γιορτές και οι αγορές λειτουργούσαν ως χώροι κοινωνικής αλληλεπίδρασης, ανταλλαγής ιδεών και πολιτιστικής έκφρασης. Παράλληλα, οι αρχαίοι συγγραφείς, φιλόσοφοι και ιατροί ανέπτυξαν σημαντικές θεωρίες σχετικά με τη διατροφή, την υγεία και τη σχέση ανθρώπου και φύσης.
Το ΙΕΓ μελετά τη διατροφή της αρχαιότητας ως αφετηρία της ελληνικής διατροφικής παράδοσης, αναδεικνύοντας τις γνώσεις, τις πρακτικές και τις αξίες που επηρέασαν τη διαμόρφωση του ελληνικού διατροφικού πολιτισμού κατά τους επόμενους αιώνες.
