Η σχέση μεταξύ διατροφής και θρησκείας αποτελεί ένα από τα διαχρονικότερα χαρακτηριστικά των ανθρώπινων κοινωνιών. Στον ελληνικό χώρο, η Ορθόδοξη χριστιανική παράδοση διαμόρφωσε ένα ιδιαίτερο σύστημα διατροφικών πρακτικών, το οποίο επηρέασε βαθιά τις συνήθειες, τις γαστρονομικές τεχνικές και τον ετήσιο κύκλο της διατροφής.
Οι περίοδοι νηστείας λειτούργησαν όχι μόνο ως θρησκευτική άσκηση αλλά και ως παράγοντας διαμόρφωσης διατροφικών προτύπων, ενθαρρύνοντας την κατανάλωση φυτικών τροφών, οσπρίων, λαχανικών, δημητριακών και θαλασσινών. Μέσα από αυτή τη διαδικασία αναπτύχθηκε ένα πλούσιο γαστρονομικό ρεπερτόριο που αποτελεί σήμερα αναπόσπαστο μέρος της ελληνικής κουζίνας.
Παράλληλα, οι θρησκευτικές εορτές και οι τελετουργίες συνοδεύονται από ιδιαίτερα τρόφιμα και συμβολικές παρασκευές που εκφράζουν αξίες, δοξασίες και πολιτισμικές συνέχειες αιώνων. Οι πρακτικές αυτές αποκαλύπτουν τον στενό δεσμό ανάμεσα στη θρησκευτική ζωή και τον διατροφικό πολιτισμό.
Το ΙΕΓ μελετά τη σχέση θρησκείας και διατροφής ως σημαντικό πεδίο πολιτισμικής έρευνας, αναδεικνύοντας τον τρόπο με τον οποίο οι θρησκευτικές παραδόσεις επηρέασαν και συνεχίζουν να επηρεάζουν τη διατροφική ταυτότητα του ελληνικού χώρου.
