Η τροφή αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα στοιχεία διαμόρφωσης της ατομικής και συλλογικής ταυτότητας. Οι διατροφικές επιλογές, οι τρόποι παρασκευής των τροφίμων, τα οικογενειακά τραπέζια, οι εορταστικές συνήθειες και οι τοπικές γεύσεις συνδέονται άμεσα με τη μνήμη, την παράδοση και την αίσθηση του ανήκειν.
Στον ελληνικό χώρο, η διατροφή λειτούργησε διαχρονικά ως φορέας πολιτισμού και κοινωνικής συνοχής. Κάθε περιοχή ανέπτυξε τις δικές της γαστρονομικές πρακτικές, αντανακλώντας το φυσικό περιβάλλον, τις παραγωγικές δραστηριότητες, τις ιστορικές εμπειρίες και τις πολιτισμικές επιρροές που διαμόρφωσαν την ιδιαίτερη ταυτότητά της.
Η τροφή δεν αποτελεί μόνο μέσο επιβίωσης αλλά και σύμβολο. Μέσα από συγκεκριμένα προϊόντα, συνταγές και τελετουργίες, οι κοινότητες εκφράζουν αξίες, μεταδίδουν γνώσεις και διατηρούν ζωντανή τη συλλογική τους μνήμη. Η γαστρονομική κληρονομιά λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στις γενιές και ως μέσο διατήρησης της πολιτιστικής συνέχειας.
Το ΙΕΓ μελετά τη σχέση τροφής και ταυτότητας ως βασική διάσταση του ελληνικού διατροφικού πολιτισμού, αναδεικνύοντας τον τρόπο με τον οποίο οι διατροφικές πρακτικές συμβάλλουν στη διαμόρφωση της πολιτιστικής φυσιογνωμίας των τοπικών κοινωνιών και του ελληνισμού συνολικά.
